Zandmandala Nijmegen

Momenteel trekt een groep monniken van het Gaden Jangtse-klooster in Zuid-India door Nederland om hier op verschillende plaatsen zandmandala's te maken en lamadansen te houden. Hierbij een dagboekje van hoe in de eerste locatie, Nijmegen, een en ander verloopt. Vooral bedoeld zodat de andere locaties van onze ervaringen kunnen leren, maar voor andere geïnteresseerden is het ook wel leuk om te lezen. Wil je de mandala of lamadansen op andere locaties zien, kijk dan op www.lamadans.nl.

Sunday, October 30, 2005

Groningen: dag 3-5

De zandmandala in Groningen: dag 3

Vandaag waren de monniken de hele dag in de bibliotheek, vanaf vanmorgen 10 uur tot vanavond 9 uur. Ze hebben hard gewerkt aan de mandala. Ze hebben de tijd ook hard nodig. Toen wij ongeveer om 5 over tien aankwamen zaten de eerst mensen al rustig op hun stoelen te wachten. We hebben veel vast publiek, die iedere dag of zelfs meerdere keren per dag komen kijken, maar ook steeds weer nieuwe mensen. In de ochtend is het steeds vrij rustig, bijna een serene rust als de Geshe zittend tussen de mandala en het altaar met zijn tekst op een koffertje met een kleedje erop de Medicijnboeddha-sadhana reciteert, 's middags is het duidelijk drukker en vanavond was het heel druk.

Dat kwam natuurlijk ook door de lezing die Anne gaf. Bij de lezing waren 50 mensen. Anne heeft uitgebreid verteld over de geschiedenis van het Ganden-klooster en waar de monniken precies vandaan komen. Daarna nog over het boeddhisme als betrouwbare wegwijzer, waarbij hij heeft aangegeven wat de essentie van het boedhisme is. De kale zaal aangekleed met twee tangka's en een altaar maakte het geheel zeer sfeervol. Het was heel duidelijk, eenvoudig en tegelijk ook heel diepgaand en dat alles ook nog binnen een beperkte tijd, want de portier wilde ons negen uur echt allemaal de bibliotheek uit hebben. Anne, heel erg bedankt!



De opbrengst van lezing (ongeveer 150 euro) wordt door de bibliotheek aan de monniken gedoneerd en ook het eten hebben zij vandaag betaald. Daarnaast zijn er allerlei mensen die iets aan de monniken willen doneren, gelukkig meestal in de vorm van geld, maar zij hebben ook speciale Tibetaanse thee en kruiden ontvangen en eerder deze week een ingelijste afbeelding van de Medicijnboeddha. Daarnaast is er een mevrouw die een schilderij van een Boeddha heeft gemaakt, dat nu in de bibliotheek hangt. Mocht ze het verkopen, dan krijgen de monniken ook een deel van de opbrengst. Ze hebben werkelijk een heel positieve uitstraling op iedereen. Ook op mensen die nietsvermoedend in de bibliotheek een boek komen lenen en min of meer verbijsterd naar de monniken met de zandmandala, de geshe met zijn recitaties en de "winkel" kijken. (Ter illustratie kun je de foto's van IJke bekijken.) Je ziet dat ze bijna niet geloven wat ze zien.



De monniken zijn ook zeer tevreden over hun verkoop en de mensen geven vaak extra geld. Er wordt nu duidelijk ook meer geld gegeven. De eerste dag hadden we ongeveer 60 euro, gisteren 200 en vandaag 428. Waarschijnlijk zal deze verdubbeling zich niet eindeloos vortzetten, want we hadden vandaag een extra lange dag.

Niet alleen de monniken werken hard, maar Ans heeft nu ook de rest van de CD's verkoopklaar gemaakt. De PR is in het noorden laat, maar uiteindelijk wel op gang gekomen. Op OOG tv (stad Groningen) was dinsdag de al eerder beschreven reportage en gisteravond schijnen ze beelden van de voortgang van de mandala te hebben uitgezonden. Zonder verder commentaar opeenvolgende stadia van de mandala. Helaas heb ik het niet gezien.

Morgen is er een interview met Tineke voor Radio Drente. Ik geloof dat zij zelfs live in de uitzending komt. Dat kan alleen maar een positieve invloed op de kaartverkoop in Assen hebben. Al met al zijn we in het noorden heel tevreden en we hebben nog twee dagen te gaan.

Dat was voor vandaag.
Els


De zandmandala in Groningen: dag 4

Zoals iedere morgen hebben we de monniken opgehaald in hun bed en breakfast. We hebben dan altijd eerst even een kort bijeenkomstje in de huiskamer waarin ik hun de plannen voor die dag vertel: waar ze naar toe gaan, hoe dat geregeld is, wie voor hun maaltijden zorgt e.d. Volgens mij stellen ze dat erg op prijs, vragen ook van alles en zijn ook altijd zeer benieuwd naar de opbrengst van de donaties.

Vandaag was een redelijk druk programma, de zandmandala moest af, ‘s morgens moesten er twee monniken naar het theater in Groningen om de opstelling van de attributen, het licht e.d. voor morgen alvast door te nemen, en aan het eind van de middag naar Assen voor een optreden. Het theater leek hun goed te bevallen. Het is een vloertheater, wat inhoudt dat ze op de vloer spelen en het publiek op een soort tribune zit. Ze hoeven dus geen podium op of af te klimmen en ook de hoogte bij het betreden van het podium leek hun voldoende. Sonam stelde zelfs voor om nog extra stoelen op het podium te zetten omdat de beide voorstellingen bijna zijn uitverkocht, maar helaas mag dat niet van de brandweer.



Gelukkig is het universiteitstheater op 5 minuten lopen van de bibliotheek, zodat het niet al teveel tijd kost. Ze zijn er nu al helemaal aangewend dat we in Groningen overal naar toe lopen en op deze manier ook iets van de stad zien. Het gevolg van dit uitstapje was wel dat Sonam ‘s middags nog hard moest doorwerken om ook zijn gedeelte van de mandala op tijd klaar te krijgen. Tegen vieren was het klaar en werd de mandala op het onderstel gezet. Hij ziet er werkelijk prachtig uit. De hele middag was het vrij druk, zowel bij bekijken en rustig zitten bij de mandala, als bij "de winkel" en bij het verkopen van kaartjes voor de voorstellingen in Groningen. Er zijn nog maar enkele kaartjes over, dus we verwachten morgen 2 x voor een uitverkochte zaal te spelen.

De verkoop van de spullen van de monniken verloopt volgens mij ook heel voorspoedig en de mensen betalen vaak veel meer dan de prijs die ze ervoor vragen. De "winkel "raakt ook redelijk bekend en sommige mensen komen daar speciaal voor om bijvoorbeeld dezelfde oorbellen te kopen als een vriendin en vragen dan hoe laat we morgen open zijn. Ik vind dat erg grappig en verwacht dat er morgen in het universiteitstheater ook weer mensen speciaal voor de winkel zullen komen. De mensen blijken ook al aardig op de hoogte te zijn van het schema van de monniken, want toen ze om 1 uur gingen eten waren er weinig mensen, maar een half uur later was het weer heel druk. Vandaag stond er in het dagblad van het Noorden, de regionale krant, een heel grote foto van de monniken. Zij vonden dat prachtig en voor ik het kon verhinderen hadden ze die bladzij uit de krant van de bibliotheek gescheurd en bij hun eigen spullen neergelegd. Om half vijf zijn de monniken naar Assen vertrokken en zijn we met enkele mensen in de bibliotheek achtergebleven totdat die dicht ging. Ook toen kwamen er nog veel mensen kijken.

Dat was het voor vandaag. Ik ben benieuwd hoe het vanavond in Assen is verlopen.

Groeten, Els



De zandmandala in Groningen: dag 5



Zaterdag de laatste actieve dag van de monniken in Groningen. Meteen ook een heel drukke dag. Het vergankelijksritueel in de bibliotheek en 2x een optreden in het universiteitstheater. Vrijdagmiddag is de kaartverkoop ineens goed op gang gekomen en we zijn bijna uitverkocht. Gisteravond nog een linzentaart voor het middageten gemaakt, dus in combinatie met een macaronischotel van Geney is er weer met vereende een krachten voor een maaltijd gezorgd.



De Bibliotheek gaat pas om elf uur open, maar de portier is er al om tien uur en we mogen er gelukkig in. Het vergankelijkheidritueel staat voor half 12 gepland in de bibliotheek en in het begin van de middag wilde we met een besloten groep naar het water gaan, voor het slotritueel. Als ik zoals gewoonlijk de monniken om 10 uur ophaal besluiten we dat ik tijdens het ritueel in bibliotheek toch zal aankondigen dat we het resterende zand naar het water brengen, zodat iedereen kan meelopen. Sonam weet inmiddels ook aardig de weg in Groningen en zegt tegen mij. "Het is immers toch vlakbij".

Aangekomen bij de bibliotheek trekken de monniken hun mooie kleren aan en treffen verdere voorbereidingen. We zien inmiddels dat er steeds meer mensen in de rij staan om naar binnen te mogen, in de hoop een goed plaatsje te bemachtigen. Om elf uur stormt iedereen letterlijk naar binnen en om 10 over elf is het eigenlijk al bomvol, en zitten de monniken klaar. Zij willen dan eigenlijk beginnen, maar het lukt me om ze ervan te overtuigen dat je niet zomaar 20 minuten te vroeg kan beginnen. Sonam bedenkt nog als oplossing dat ik dan 20 minuten over de zandmandala vertel, omdat de mensen zich anders vervelen. Ik vertel hem dat mijn aankondiging van wat er precies gaat gebeuren, waar het zand in het water wordt gestrooid en nog enkele zinnen over de zandmandala en de Tibetaanse zaak enkele minuten in beslag neemt, waarop wordt besloten dat de monniken rustig 20 minuten zo blijven zitten.

Ze zaten en stonden we daar rondom de zandmandala met al haar kracht en met die prachtige kleuren temidden van al die mensen. De kracht die er vanuit ging leek alsmaar groter te worden. Dat werd nog versterkt toen de monniken om half 12 met hun inleidende gebeden begonnen. Daarna het eigenlijke ritueel van de vernietiging, met de trommel, de trompetten, bellen en bekkens. Ik weet eigenlijk niet hoe ik het moet beschrijven, maar het was voor iedereen indrukkend. Tenslotte werd het zand op een opgeveegd met theelepeltjes in plastic zakjes gedaan. We hadden 200 plastic zakje (gekocht bij V&D, bedankt voor de tip Inge) en die zijn allemaal uitgedeeld. De rest van het zand ging in een vaas en we gingen in optocht de bibliotheek uit naar het water.

Het spreekt van zelf dat we nogal opzien baarden. Het was prachtig weer en door de binnenstad van Groningen leverde dat een schitterend plaatje op. Bij de brug aangekomen konden we met een trap naar een pad langs het water. Het publiek kon het vanaf de overkant van het water goed zien. Ook hier weer de prachtige gewaden, de gebeden, de trompetten, het mooie weer en de stad Groningen leverde en perfect plaatje op. Inmiddels werden we van het theater gebeld of we nog kaartjes hadden want ze waren totaal uitverkocht, maar ook wij hadden geen kaartjes meer. Iedereen wilde de monniken nu zien optreden.

Terug naar de bibliotheek om te eten en van daar naar het theater. Terwijl ik met de monniken naar het theater loop hebben Geney en Yke de bibliotheek opgeruimd en de spullen voor de zandmandala afgevoerd voor transport op zondag. De hulp van de bibliotheek hierbij was werkelijk ongelooflijk. Een ander gedeelte van de spullen moest mee naar het theater. De logistiek verliep onder leiding van Yke en Geney perfect. Daarna een optreden om vier uur en om kwart over acht. Twee maal een uitverkochte zaal, en mensen op de wachtlijst. Hoewel we in Groningen aanvankelijk een ander theater op het oog hadden was dit theater eigenlijk perfect voor dit optreden, met een zeer goede akoestiek en iedereen kon het perfect zien. Om kwart over acht zit ik ook zelf in de zaal, samen met mijn echtgenoot Bart, die net als veel andere niet boeddhistische wederhelften de hele week al hand- en spandiensten hebben verleend. Veel bekenden onder het publiek van de studiegroep Maitreya in Groningen, maar ook uit de rest van het land. Het werd zeer goed ontvangen door het publiek.

Na de voorstelling werden de spullen voor het dansen ook weer in de juiste auto's geladen. Het is verbazend hoe doelgericht de monniken dan zijn en binnen een twintig minuten is alles ingeladen en loop ik voor het laatst met ze door Groningen. Ik heb hen ook net het fenomeen wintertijd uitgelegd en dat betekent voor ons allemaal een uur langer slapen. Inmiddels weten zij zo goed de weg dat zij het laatste stuk alleen verder gaan. Moe maar voldaan kan "ama-la" zoals zij mij in de loop van de week steeds vaker zijn gaan noemen, ook naar huis.



Zondag

Om half elf halen we de monniken met 4 auto's bij het bed en breakfast op, Yke en Geney, Ans, Paul en ik. Door iedereen worden nog even de kamers bewonderd, waar zij de afgelopen week hebben gebivakeerd en afscheid genomen van dhr. Bleker, de eigenaar van het bed en breakfast. Dan op weg naar Emst. Naast de tafel van de zandmandala en alle andere attributen heb ik alleen de Geshe in de auto. En terwijl ik over de snelweg zoef, reciteert hij zijn gebeden. Bij Beilen is de snelweg gestremd en leiden ze ons over en toeristische route naar Meppel. Wel een eindje om en zeker een half uur tijdverlies, maar wel prachtig landschap dwars door Drente. Prachtige gekleurde bomen in het coulisselandschap. De Geshe houdt ook onmiddellijk op met reciteren, en kijkt zeer belangstellend om zich heen. Hij is vooral geïntresserd in de vele koeien, die in dit gedeelte van Nederland nog volop in de wei staan, en spreekt zich bewonderend uit over het land dat zo vlak is. Niet verwonderlijk als je uit Bhutan komt. Zodra we de snelweg weer bereiken gaat hij weer door met reciteren.

Aangekomen in Emst wordt alles weer uitgeladen en verwelkomt Maarten ons met een maaltijd. Ook Geshe-la is er om ons te verwelkomen. Na het eten nog een afscheidsfoto van ons met de monniken en Geshe-la.

Het was een geweldige en ongelooflijke week, waarin zoveel mensen en organisatie samenwerkten en ieder zijn steentje bijdroeg aan de prachtige mandala die niet alleen door de monniken werd gemaakt , maar die wij ook met zijn allen vorm gaven. Hoewel ook deze mandala nu niet meer bestaat, heb ik het gevoel dat de positieve energie ervan nog heel lang zal doorwerken in ons en iedereen die ermee in aanraking kwam.

Els

0 Comments:

<< Home