Zandmandala Nijmegen

Momenteel trekt een groep monniken van het Gaden Jangtse-klooster in Zuid-India door Nederland om hier op verschillende plaatsen zandmandala's te maken en lamadansen te houden. Hierbij een dagboekje van hoe in de eerste locatie, Nijmegen, een en ander verloopt. Vooral bedoeld zodat de andere locaties van onze ervaringen kunnen leren, maar voor andere geïnteresseerden is het ook wel leuk om te lezen. Wil je de mandala of lamadansen op andere locaties zien, kijk dan op www.lamadans.nl.

Sunday, October 16, 2005

Nijmegen: dag 5 (b)

(Wat jammer dat deze niet goed in de chronologische volgorde staat in de inhoudsopgave. Sorry, maar het lukt niet om het goed te krijgen.)
_______________________________________________________________

Toen Marian uitgesproken was en de mandala af, werd de plaat op het onderstel geplaatst. Iedereen kreeg even de kans om een foto te maken van het volledig afgemaakte eindresultaat. Eerst Dirk, die vandaag optrad als huisfotograaf en de officiële foto voor Jewel Heart zal maken. Toen mochten de andere fotografen.



Dit gaf natuurlijk veel commotie, want voor mijn gevoel had minstens de helft van de bezoekers een camera meegenomen.

In die drukte heb ik nog even uit kunnen leggen dat het doel van het bezoek van de monniken is om de bedreigde Tibetaanse cultuur uit te dragen, het welzijn van alle levende wezens te bevorderen maar ook om fondsen te werven voor hun klooster. Via de Stichting Dhönden (www.dhonden.nl) kunnen mensen ook op de lange termijn monniken van dit klooster steunen of adopteren. Volgens mij waren mensen er best in geïnteresseerd dat als je bedenkt dat het aftrekbaar van de belasting is (en je dus misschien wel de helft aan het eind van het jaar terugkrijgt), je al voor zo'n 10 euro per maand een monnik kunt sponsoren in de eerste levensbehoeften: eten, een bed en leermiddelen. Net als hier nu het geval is geweest worden alle onkosten gedragen door de organiserenden en sponsors, zodat iedere cent die gedoneerd wordt terecht komt bij het klooster.


Toen begon het echte spektakel. De monniken kleedden zich om en de gebeden werden gedaan (de gebruikelijke openingsgebeden, de sadhana van Avalokiteshvara, enz.), met prachtige kostuums, trompetgeschal enz. In het begin flitsten de camera's volop. We kennen dit natuurlijk ook alleen van Discovery en de BOS, dus het is zo mooi om hier zelf bij te kunnen zijn...



Toen stonden ze op en liepen enkele malen om de mandala heen.

_______________________________________________________________

De geshe ging voor de mandala op de grond zitten, en... je kunt het niet geloven, maar hij trok met de vajra die hij in zijn hand hield een diagonale lijn door de mandala. Toen diagonaal in de andere richting. Toen eenmaal horizontaal en eenmaal verticaal. Ik wist het natuurlijk wel, maar na zo veel dagen monnikenwerk het weer gelijk afbreken...

Maar dat was niet het meest shockerende. Het ergste was nog wel dat de batterij van mijn camera op was, terwijl ik hem naar mijn idee toch de hele avond had laten opladen. De twee penlites die ik nog in mijn tasje had zitten van de eerste dag (toen ik ook een paar uur gefrustreerd rondgelopen had met een lege batterij) waren natuurlijk ook al grotendeels leeg, dus dat was maar een schrale troost. Als ik iets geschoten had moest ik gelijk de display weer uitzetten omdat die te veel stroom neemt. En als ik dan probeerde te fotograferen hoe hij die vajra door de mandala trok, was ik er door de fikse vertraging die er op zo'n digitaal geval zit steeds net te laat bij. Maar één plaatje is wel gelukt:

Toen begon Pema al het zand vanuit de verschillende richtingen rustig naar het midden te vegen, totdat hij eindigde met een hoopje in het midden. We hadden tussen de spullen van Jewel Heart naar een grote vaas gezocht, maar eigenlijk was er maar een klein vaasje nodig, want hoewel er vier dagen keihard gewerkt is, is het eindproduct maar een klein hoopje zand, van de omvang van een pak suiker.

_______________________________________________________________

_______________________________________________________________

_______________________________________________________________

En wat wilde ze nou met die theelepeltjes?

Met die theelepeltjes werd het zand in de vaas geschept, maar ook in kleine plastic hoesjes die ze zelf hadden, zodat het publiek wat mee kon nemen. Dit leidde natuurlijk weer tot onduidelijkheid, want eerst hadden we afgesproken dat we niet al die mensen zand konden meegeven, toen had Marian in haar uitleg gezegd dat het zand zo ontzettend positief en zegenend was en dat mensen vaak in de gelegenheid gesteld werden om wat mee te nemen, toen heb ik dat weer recht gezet door te zeggen dat er veel te veel mensen zijn en niet iedereen wat kan krijgen omdat we het voor Jewel Heart willen bewaren, voor de stervensbegeleiding. Maar kennelijk doen ze het altijd zo en hadden ze niet zo begrepen dat wij dat anders bedacht hadden. En uiteindelijk was het ook wel leuk. Iedereen naar voren om zo'n plasticje te bemachtigen...

Jammer alleen dat het zand erg gemakkelijk uit de hoesjes valt. Ik had er zelf ook twee in mijn tasje zitten (mijn kostbare tasje, met mobiele telefoon en digitale camera), maar daar is zeker de helft uit gevallen. Ik zat later te denken dat je hiervoor beter van die kleine wiet-zakjes kunt gebruiken, die hermetisch afgesloten kunnen worden. Ze verkopen ze (ook zonder afbeelding van plantje, jawel) bij de kantoorartikelen van de V&D in verschillende formaten. Misschien een tip voor de andere locaties. Je hebt er minstens 50 nodig.

De Geshe legde uit dat ze het zo bijzonder hadden gevonden om hier te zijn en bedankten voor de overweldigende belangstelling voor de mandala en de bedreigde Tibetaanse cultuur in het algemeen. Hij legde uit dat het zand o.a. gebruikt kan worden bij stervenden, waar het in de richting van de kruin wordt gestrooid zodat er een hogere wedergeboorte volgt. Sonam vertaalde zijn uitleg in het Engels, maar op een gegeven moment werd er toch om een vertaling in het Nederlands gevraagd. Ik denk dat er toch veel mensen zijn die überhaupt niet voldoende Engels verstaan, en/of het accent niet gewend zijn, maar dat mensen ook precies willen weten wat er gezegd wordt. Ik het het laatste deel dus ook in het Nederlands vertaald. Iedereen luisterde geboeid.

Toen volgde een dankwoord aan de organisatie: Karin, Co, Margriet en mijzelf. We kregen allemaal een kata gepresenteerd, een mooi aandenken en een zakje zand. Helaas had Margriet zich zo buitengewoon ingespannen - ondanks haar zorgelijke gezondheidstoestand - dat ze deze dag totaal voor pampus op bed lag. Ik heb de presentjes voor haar in ontvangst genomen. Later bedacht ik me dat ze verteld had dat haar oudste dochter ook zou komen. Stom van mij, die had ik natuurlijk als vertegenwoordiger van Margriet naar voren moeten roepen. Maar goed, achteraf ben ik bij Margriet thuis langsgegaan, en haar dochter had al verteld dat ze bijzonder trots op haar was geweest. En met recht! Het is fantastische hoe ze de afgelopen weken dagelijks op pad is geweest om folders te verspreiden en posters op te hangen, ondanks soms onvriendelijke ontvangst, regen en vermoeidheid. En in de afgelopen week is ze ook iedere dag aanwezig geweest op Jewel Heart, om mee te helpen waar dat nodig was.

_______________________________________________________________

Ook was er een aandenken voor Carel (namens het bestuur en zichzelf), Tenzin voor het koken, Lobsang en Gertjan voor het helpen daarbij, en Hein voor het vele rijden.

Daarna volgde dus het hele gedoe met het zand, en iedereen begon zich te verspreiden. We hebben even wat pauze ingelast en zijn na een half uurtje of zo in de richting van de Waal gegaan. Jammer genoeg was het niet mogelijk hiervoor iedereen uit te nodigen. We hebben het beperkt moeten houden tot een select gezelfschap van slechts 24 mensen die aan dit gebeuren meegewerkt hebben door te organiseren, te rijden, te koken, boeken te verkopen, te surveilleren, voor koffie en thee te zorgen, het geluid en de film te verzorgen, de lezing te houden enz. enz. Sommigen hiervan konden niet, en al met al waren we met een groepje van 15 mensen.

Zie het volgende hoofdstuk.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home