Zandmandala Nijmegen

Momenteel trekt een groep monniken van het Gaden Jangtse-klooster in Zuid-India door Nederland om hier op verschillende plaatsen zandmandala's te maken en lamadansen te houden. Hierbij een dagboekje van hoe in de eerste locatie, Nijmegen, een en ander verloopt. Vooral bedoeld zodat de andere locaties van onze ervaringen kunnen leren, maar voor andere geïnteresseerden is het ook wel leuk om te lezen. Wil je de mandala of lamadansen op andere locaties zien, kijk dan op www.lamadans.nl.

Sunday, October 16, 2005

Nijmegen: dag 5 (c)

___________________________________________________________________

Na veel gedoe over wie met wie mee kon rijden, reden we bij Jewel Heart weg. Ron en Co met twee auto's vol monniken voorop, en daarachter de rest. We reden de stad uit, naar de Ooijpolder, naar het afgelegen strandje bij de Vlietberg. De Ooijpolder is beschermd natuurgebied met veel vogels, en het is er rustig en prachtig mooi. Op dit verlaten plekje, met uitzicht op een in nevelen gehuld Nijmegen, liep de hele stoet het natte gras in, op weg naar het water. Om een goede plek te vinden voor het verstrooien, moesten we helemaal de krib op lopen, zodat je ook echt in het water staat.


Toen iedereen de krib op gewankeld was en zijn positie ingenomen had, werden er eerst weer gebeden gedaan. Daarna nam de Geshe de vaas met het overgebleven zand, dat hij zegende en in het water begon te strooien.

(Ik heb er een halve foto van, maar daarna wilde de camera echt niet meer. Er heeft vast iemand anders wel een prachtige foto van zand dat door de lucht waait, maar voorlopig moeten jullie het even hier mee doen.)

Het zand zal meegevoerd worden door de rivier, en zo ten goede komen aan alle levende wezens die zich in de rivier bevinden en die zich rondom de rivier ophouden, van Ooij bij Nijmegen tot aan de Noordzee en zo verder met het water mee.




En daar doen we het allemaal voor.

Of waar doen we het eigenlijk voor? En wat is het eindproduct van deze exercitie? Gaat het om de mandala of het maken ervan? Is de mandala het eindproduct? Het zand? De energie die er vanaf straalt door de motivatie van het maken en de zegeningen van Avalokiteshvara, de boeddha van mededogen? Gaat het ook om ónze motivatie, dat wij hiermee anderen proberen te helpen, of gaat het alleen om de monniken zelf? Of is het gewoon een cultureel gebeuren dat opgevoerd wordt om geld in te zamelen voor de doodarme monniken in India? Waarom doen we dit eigenlijk?

En deze groep van zeven mannen, die nu al zo'n zes maanden door Frankrijk en Italië trekken en daar al zo'n dertig mandala's hebben gemaakt en nog veel meer dansoptredens gehouden hebben. Vanmiddag gaan ze met Alex mee naar Wijk bij Duurstede waar twee avonden gedanst wordt, en volgende week maken ze de mandala van de Medicijnboeddha in Arnhem. Als dharma-nomaden trekken ze verder, van stad naar stad en van land naar land. Als ze in Nederland alles gehad hebben, gaan ze naar Zweden toe. Al met al zijn ze bijna een jaar van huis. Hoe spelen deze mensen dit klaar? En waar doen ze het voor?



Goed, om dit in de toekomst nog een keer te kunnen doen, heb je natuurlijk ook het mondstuk van je trompet nodig. En omdat nu achter te laten tussen de keien van de kribben van de Waal in Ooij bij Nijmegen - dat schiet natuurlijk niet op. Dus er was weer een hele consternatie rondom dat mondstuk. Gelukkig werd het uiteindelijk toch gevonden. Het was onder een andere steen terecht gekomen.

Toen we terugkeerden op het centrum was het publiek inmiddels vertrokken, het winkeltje opgeruimd en alles wat tot rust gekomen. Hier dronken we nog een kopje thee en aten wat van de overgebleven offergaven en het fruit dat Karin meegebracht had. Overigens zie je hier rechts op de foto Tenzin, de man die de hele week voor het eten gezorgd heeft. Links Yeshi en in het midden Sonam, de vertaler en bemiddelaar. Op de achtergrond de foto van Gehlek Rimpoche, de leraar van Jewel Heart. Normaal hangt-ie netjes recht, hoor.



We hebben alle donatiepotten geleegd en het bleek dat we zaterdag alleen al een kleine duizend euro opgehaald hebben! Dat brengt het totaal voor de hele week op meer dan tweeduizend euro! Wij waren hier erg mee in onze sas, en Sonam bevestigde dat zij dit ook een mooi bedrag vinden.

Toen kwam Alex binnen. Hij werd hartelijk door iedereen begroet. Tenslotte had hij met de groep eerder in de week al de CD opgenomen. Ik heb hem zelf ook beluisterd, en hij is echt heel mooi en van professionele kwaliteit. Het bevat de sadhana van Avalokiteshvara en toewijdingsgebeden. (De sadhana is ook op verdere optredens te verkrijgen en natuurlijk via het secretariaat van Jewel Heart te bestellen. Hij kost 12 euro en zit in een prachtig hoesje.)

Eerst laadt Alex alle spullen achterin de bus en daarna - onder enige hilariteit - de mensen. Het is niet te geloven, maar het past! Co heeft alleen het podium en de spullen voor de mandala meegenomen, omdat hij in Arnhem ook weer van de partij is.

Iedereen loopt elkaars handen te schudden en te drukken, en bedankt elkaar wederzijds voor het prachtige optreden, de organisatie, het koken, de gastvrijheid, de goede zorgen, enz. enz. Wat een waardering voor elkaar eigenlijk, en wat mooi om met deze mensen te mogen werken.

___________________________________________________________________

___________________________________________________________________

Zoals ik eerder al vertelde, ga ik nog even bij Margriet langs om haar spullen en zand af te geven, en dan rijd ik naar huis.

Mijn vriend ligt op de bank omdat hij zich niet goed voelt. Emotioneel en anderszins uitgeput laat ik me naast hem zakken en ga zo in zijn armen liggen slapen.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home