Zandmandala Nijmegen

Momenteel trekt een groep monniken van het Gaden Jangtse-klooster in Zuid-India door Nederland om hier op verschillende plaatsen zandmandala's te maken en lamadansen te houden. Hierbij een dagboekje van hoe in de eerste locatie, Nijmegen, een en ander verloopt. Vooral bedoeld zodat de andere locaties van onze ervaringen kunnen leren, maar voor andere geïnteresseerden is het ook wel leuk om te lezen. Wil je de mandala of lamadansen op andere locaties zien, kijk dan op www.lamadans.nl.

Saturday, October 15, 2005

Nijmegen: dag 5 (a)

Vandaag is de laatste dag. Een spannende dag, want ik verwacht dat er veel mensen zullen komen. Ik durf het haast niet te hopen, maar verwacht mensen die overdag niet konden, die graag op een moment komen dat er ook een lezing gehouden wordt, en natuurlijk iedereen die gedurende de week al was geweest, en nu op het moment supreme de mandala in volledige staat wil zien. Bovendien is het afbreken ervan natuurlijk ook bijzonder. Het is een spannende dag.



Om een uur of acht komen vlak na mij Hein en Bea binnen, die helpen met lampen aandoen en spullen klaarzetten. Rob van het secretariaat is er ook al snel. Hij zet de boekentafel op voor de verkoop en zorgt goed voor de bewegwijzering die er bij ons een beetje bij ingeschoten was. Eindelijk een antwoord op de meest ‘frequently asked question’: waar is het toilet? (En wij dachten van tevoren dat dat de belangrijkste vraag 'wat is nou eigenlijk de betekenis van een mandala?' zou zijn. Stom he?)

Paula komt gelukkig ook al snel (hieronder met bril - ai, dat was niet de bedoeling) om Bea in te wijden in de geheimen van het 10-liter koffiezetapparaat. Ik weet niet hoeveel mensen de anderen verwachtten, maar ik was blij dat we voorbereid waren op veel afnemers van kopjes koffie en kruidenthee (à 50 ct voor het klooster).


Jewel Heart heeft alle onkosten geschonken aan de organisatie, zodat inderdaad iedere cent van ieder kopje koffie en alle donaties naar het klooster gaan. We waren hier erg blij mee, ook vanwege de verbinding die hiermee tot stand komt tussen het tegenwoordige Ganden-klooster en Jewel Heart, tenslotte ook geworteld in de Gelugpa-traditie van Je Tsongkhapa. Ik heb deze donatie later ook specifiek aan het publiek gemeld, want er zijn altijd zo veel verhalen over gaven die aan de strijkstok blijven hangen, dat ik blij was te kunnen melden dat hier iedere cent terecht komt waar hij terecht hoort.

Dan beginnen de mensen binnen te stromen. De zaal zou open zijn om 9.30 en de lezing zou om 10.00 uur beginnen, dus de meeste bezoekers komen aan tussen 9.50 en 10.05. Ze komen, en komen, en komen... Er worden nieuwe stoeltjes aangevoerd, en kussentjes, en stoeltjes... en de rest van het publiek moet staan. Volgens Hans waren er uiteindelijk meer dan 200 mensen! Echt!


...

Marian begon haar uitleg over de mandala. Het was vast en zeker een geweldig verhaal, maar helaas heb ik er bar weinig van meegekregen. Tijdens haar uitleg begonnen namelijk de monniken binnen te komen. Ze hadden de avond ervoor in Almelo een lamadans-optreden gehad, en waren pas diep in de nacht teruggekomen. Tenzin en Lobsang, de schatten, waren speciaal opgebleven en hadden thukpa (Tibetaanse soep) voor ze gemaakt. Al met al vonden ze ons streven om 9 uur op Jewel Heart te zijn niet helemaal realistisch - en dat kon ik natuurlijk ook wel begrijpen. Ze moeten echt uitgeput zijn geweest.

De vier mannen die de mandala maken zitten de hele dag, van 10 tot 4, voorovergebogen geconcentreerd te werken aan de mandala. Ze nemen nauwelijks de tijd voor een kopje (boter)thee; het grootste deel moet koud geworden weer afgevoerd worden. Tussen de middag nemen ze hooguit een halfuurtje pauze. En dan worden ze om half vier afgehaald om naar een andere stad gebracht te worden, waar ze even wat eten en daar dan weer gaan dansen. In de auto doen de meesten hun dagelijkse gebeden. Ik kan me voorstellen dat ze aan het eind van de avond helemaal uitgeteld zijn. (Dat zijn ze vaak om vier uur al; dan staan sommigen al te tollen van vermoeidheid.)

...

Dus tijdens de uitleg moest er nog van alles geregeld en afgesproken worden. Doen we eerst dit en dan dat? Nee, laten we het omgekeerd doen, en dan kunnen we daarna zus en zo. Tien minuten later: en hoe moet het dan met het vervoer naar de volgende plaats? Hoeveel mensen moeten er mee? Hoe doen we het met het winkeltje - kan dat open blijven? Veel overleg, veel gedoe... Maar het uiteindelijke resultaat was er dan ook naar.

Zie het volgende hoofdstuk.

1 Comments:

Blogger CJH said...

Lieve Inge,

Knap dat je het verslag-leggen nog steeds volhoudt, want ik weet hoe druk je het hebt.
Wat een ervaring, het creeeren van de mandala...
Indrukwekkend, de precisie en het geduld van de monniken. Het meemaken ervan geeft je een idee van de herkomst van het woord "monnikenwerk".
Mooi ook zoals de geshe zijn zegeningen en gebeden uitdeelde.
Was erg onder de indruk, gisteren. De sfeer in het centrum was heel bijzonder. De betrokkenheid van de mensen ook!

Opnieuw: je foto's en je tekst geven het prachtig weer! Knap hoor!
En fijn om te horen dat dit weblog zo goed bezocht wordt.

Bedankt!!!
Corrie.

Mogen alle wezens geluk vinden en de oorzaken van geluk.

12:28 PM  

Post a Comment

<< Home