Zandmandala Nijmegen

Momenteel trekt een groep monniken van het Gaden Jangtse-klooster in Zuid-India door Nederland om hier op verschillende plaatsen zandmandala's te maken en lamadansen te houden. Hierbij een dagboekje van hoe in de eerste locatie, Nijmegen, een en ander verloopt. Vooral bedoeld zodat de andere locaties van onze ervaringen kunnen leren, maar voor andere geïnteresseerden is het ook wel leuk om te lezen. Wil je de mandala of lamadansen op andere locaties zien, kijk dan op www.lamadans.nl.

Friday, November 04, 2005

Nijmegen: lamadansen

Woensdagavond was het dan zo ver: na drie weken keerden de monniken terug naar Nijmegen voor het dansoptreden. Dit keer voelde het allemaal wat minder gestresst. Er was natuurlijk genoeg te doen, maar we hadden een goed overzicht. Alles was goed doorgesproken, de taken waren verdeeld en we hadden een fantastisch draaiboek van Caroline gekregen voor de voorstelling. Gelukkig kwam Mark uit Amersfoort voor het geluid. Hij had het in Arnhem ook gedaan en wist dus precies waar hij op moest letten. Een hele zorg minder.

De beheerder van de kerk was zo vriendelijk om ons al om 4 uur in de kerk toe te laten. Marion Reinartz en ik hebben samen met hem gekeken naar de indeling en vast van alles klaargezet. Marion zou eigenlijk alleen voor het eten zorgen, maar heeft verder ook enorm goed geholpen. De beheerder liet ons bij hoge uitzondering gebruik maken van de huiskamer van het aangrenzende pand, die normaal gebruikt wordt door de buitenlandse Theologie-studenten die daar wonen, waarmee we een prachtige, rustige eetzaal hadden. Verder was hij trouwens ook buitengewoon behulpzaam en meedenkend.


Om vijf uur kwam Mark voor het geluid, en al snel kwamen Co en Hein met de monniken en Tenzin-ma. Het was enorm leuk om ze weer terug te zien, nadat we eerder al een week in Nijmegen samen opgetrokken hadden. Ze waren blij met de ruime kleedruimte (de zijkapel) en gingen heel voortvarend aan de slag. Na een tijdje was alles geregeld en konden ze gaan eten. Marion had een prachtige tafel gedekt, met tafelkleden, porceleinen borden (geleend van Jewel Heart), net bestek enz., en Chinees voor 10 personen. Ik was natuurlijk erg blij dat er voor mij ook wat was, en ben met een bord vol eten in de kerk gaan zitten. Etenstijd was namelijk ook precies de tijd dat alle andere helpers arriveerden. Nadat de monniken, chauffeurs en Marion zelf hadden gegeten, was er gelukkig ook nog ruim voldoende over voor Mark, voor de beheerder en voor Vincent die de koffie en thee regelde,.

Margriet had drie van haar (schoon)kinderen bereid gevonden om mee te helpen en Inge Kappen was er ook, waardoor er genoeg mensen waren voor het schenken van koffie en thee, het bemensen van de kassa en het uitdelen van programmaboekjes. (We hebben geprobeerd iedereen ook een Dhonden-folder en acceptgiro mee te geven, maar helaas waren die al vrij snel op.) Een andere zoon van Margriet, Clemon, maakte foto's.

We hadden ons wat zorgen gemaakt over de bezoekersaantallen, aangezien er in de voorverkoop niet zo veel kaarten verkocht waren. Op de laatste dag bleek dat er bij Margriet toch nog meer dan 30 besproken waren en bij Co 11, terwijl het Tibetaanse winkeltje in de stad al over de 30 kaarten verkocht had, dus dat gaf toch wel wat moed. Het werd dus spannend toen de eerste bezoekers binnen kwamen. En toen het eerste schaap over de dam was volgden er meer, en meer en meer... en hield het maar niet op tot 2 minuten voor 8.

We konden dus netjes op tijd beginnen. Van tevoren nam Sonam nog even met mij door dat Geshela 4 keer zou spreken, maar dat wist ik natuurlijk al. Ze hielden zich perfect aan het schema en ik hoefde alleen te doen wat Caroline gezegd had, en las dus rustig uit haar papieren voor. Nee, men dacht echt niet dat ik daar stond te vertalen wat de geshe zei, maar grappig was het wel.

En de optredens waren zo mooi. De sneeuwleeuw is komisch en ontroerend, de herten zijn prachtig en de andere kostuums zijn ook overweldigend. Op die prachtige foto's die we eerder hebben gezien van die Harold (geloof ik) had ik zitten turen wie nou in welke kostuums zou zitten, omdat ik daar niet altijd de gezichten herkende. Maar hier zo dichtbij was het heel anders: als iemand het podium op kwam lopen kon je al zien wie het was aan de manier van bewegen. Grappig dat je zelfs de manier van dansen overeenkomt met de persoonlijkheid van mensen. De een een beetje lomp en komisch, een ander sierlijk, de volgende heel bescheiden aanwezig en met kleine bewegingen, enz. Heel mooi.

Het stuk waarvan in het programmaboekje gezegd werd dat het zulke mooie muziek is, was inderdaad betoverend mooi. Ik had er uren naar kunnen luisteren. En wat ik ook vreselijk indrukwekkend vond was het boventoongezang. Ik had wel eens eerder gemerkt dat het kan zijn dat je boventonen in eerste instantie niet echt hoort, omdat je gewend bent galm e.d. weg te denken en niet toe te laten. Toen ik dus niet direct boventonen hoorde, bedacht ik dus: concentreer, richt je aandacht! En toen hoorde ik onmiddellijk het hoge gezang. Ik weet niet hoe ik het moet omschrijven, maar het deed heel spookachtig aan en het bleef maar rondzingen en zingen en zingen - woe woe woe... De gewone zang hoorde ik ook bijna niet meer.

Ik vond het zo bijzonder dat je door je aandacht te verleggen een heel andere dimensie kunt horen. Zo kon ik me ook een beetje voorstellen dat verschillende mensen/wezens in dezelfde situatie verschillende dingen horen of meemaken. Heel apart.

Verder was de sfeer mooi en gewoon gezellig. Iedereen ging in de pauze een kopje koffie drinken en wat tussen de spulletjes scharrelen en na een half uurtje gingen we weer verder. Ik was echt helemaal met de logistiek bezig, en van hot naar haar aan het rennen om te zorgen dat iedereen wel gegeten had en alles wel goed ging en steeds controleren of er nog iets nodig was en vragen te beantwoorden. Ik was ook zo blij dat alles goed liep, dat ik eigenlijk helemaal ben vergeten te vragen wat mensen uit het publiek er nu eigenlijk van vonden. Eigenlijk kan ik me ook niet voorstellen dat er iemand was die iets te klagen had. Nou ja, behalve die twee dames dan die naar me toe kwamen om te vertellen dat de monniken het nét iets anders gedaan hadden dan in het programmaboekje stond, en dat er bij dans nummer zoveel geen vijf maar twee dansers op het toneel hadden gestaan en nog zoiets. Ik hoop dat deze mensen uiteindelijk over de schok heengekomen zijn, en ondanks alles terugkijken op een fijne avond.

Ik in ieder geval wel.

En het was ook niet te geloven dat een half uur na afloop van de voorstelling alles alweer perfect opgeruimd was. De monniken waren weer onderweg terug naar Emst, en de kerk was binnen een mum van tijd weer een gewone katholieke kerk met foldertjes over de missie e.d. Het enige spoor dat we achtergelaten hadden was een poster van het optreden.

De volgende morgen heb ik, voordat ik naar het werk ging, snel nog even het geld geteld. Het bleek dat we 175 kaarten hadden verkocht. Dus met alle Tibetanen, meehelpenden en kleine kinderen die gratis naar binnen mochten zullen er zo´n 200 mensen genoten hebben van deze voorstelling. En de opbrengsten waren boven verwachting. De Chineze maaltijd werd gedoneerd en de koffieapparatuur werd gesponsord, de benzine niet gedeclareerd, en er bleek ook nog wat geld in de kleine donatieschaal te zitten. Al met al kunnen we - na aftrek van onkosten - 3000 euro inkomsten noteren. Samen met de mandalaweek die we eerder gehouden hebben een resultaat van 5000 euro. Ik ben er de hele dag kapot van geweest. Wat een gedoe was het allemaal, maar wat een resultaat...

En wat geweldig ook dat er honderden mensen zijn geweest die hiervan hebben kunnen genieten en hiervan de indrukken hebben meegekregen. Het was de moeite helemaal waard.

Inge



De foto's zijn gemaakt door Clemon Tonnaer.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home